|
|
De Zilverkarper
de zilverkarper
|
|
Andere namen
|
|
Nederlands :
|
Zilverkarper
|
|
Wetenschappelijk :
|
Hypophthalmichthys molitrix
|
|
Engels :
|
Silver Carp
|
|
Duits :
|
Silberkarpfen
|
|
Frans :
|
Carpe Argentée
|
Leefwijze en leefomgeving
De Zilverkarper bewoont diepe, warme rivieren en meren in Oost-Azië, hij wordt ongeveer 1 m lang, heeft een grote, sterk bovenstandige bek en kleine, laag in de kop geplaatste ogen. De schubben zijn zeer klein (110-124 op de zijlijn). Jonge dieren hebben een zilverglans, oude exemplaren zijn nogal uniform grijs. De Zilverkarper leeft van het allerfijnste fytoplankton (met een deeltjesgrootte van minder dan 0,1 mm), dat hij met behulp van de tot een fijne zeef vergroeide kieuwboogaanhangsels uit het water filtert. In zijn vaderland plant hij zich voort op overstroomde uiterwaarden, bij een temperatuur van 23-24 °C, een vrouwtje kan een half miljoen eieren produceren, die vrij in het water zweven. De jonge visjes eten eerst klein dierlijk voedsel, maar gaan bij een lengte van ca. 5 cm op fytoplankton over. Ook deze soort is in de jaren zestig in Europa ingevoerd. Men hield hem in vijvers, en ook hoopte men dat hij algenbloei zou bestrijden, zoals die 's zomers vaak in eutrofe meren en plassen optreedt. De resultaten variëren, in sommige meren waar hij was uitgezet daalde weliswaar de algenbiomassa, maar nam de sedimentatie toe. Vervuilde meren kan men er in elk geval niet mee redden, dat is wel zeker. In de vrije natuur kan de Zilverkarper zich in Europa niet vermeerderen, gezien zijn hoge temperatuureisen.
|
twee jonge zilverkarpers
|
Ecologische betekenis
De zilverkarper is een echte algeneter, hij zwemt met een open bek door het water en zeeft de alg er uit. Als beheersmaatregel wordt de zilverkarper wel uitgezet. De zilverkarper plant zich bij ons niet voort omdat de watertemperatuur daarvoor te laag is. Als hij wordt aangetroffen betreft het of uitgezette vijver- of aquariumvissen of vis die ontsnapt is uit een kwekerij.
|
|
|
|
|
