|
|
De Beekforel
de beekforel
|
|
Andere namen
|
|
Nederlands :
|
Beekforel
|
|
Wetenschappelijk :
|
Salmo trutta fario
|
|
Engels :
|
Brown Trout
|
|
Duits :
|
Bachforelle
|
|
Frans :
|
Truite de Rivière
|
Uiterlijke kenmerken
De bronforel is van donkergroene tot aan bruin gekleurd met een distinctief marmerpatroon van lichtere schaduwen over de flanken en de rug tot aan op zijn minst de dorsale vin, en vaak tot de staart. Er zijn het distinctieve bestrooien van rode punten, omringd door blauwe halo's, langs de flank. De buik en de lagere vinnen zijn roodachtig in kleur, de laatstgenoemden met witte voorranden. Vaak wordt de buik, in het bijzonder van de mannetjes, zeer rood of oranje wanneer de vissen kuit schieten. De soort bereikt een maximum geregistreerde lengte van 86 cm en een maximum geregistreerd gewicht van 9,4 kg. Het kan minstens zeven jaar oud worden, met rapporten van 15-jaar-oude specimens.
|
jonge beekforel krijgt al vanaf een lengte van 10 cm het volwassen uiterlijk
|
Leefwijze en leefomgeving
Beekforellen hebben van alle forellen de grootste verspreiding. Hoewel ze in de delen van hun areaal van verschillende ondersoorten van de Zeeforel afstammen, zijn ze op uiterlijke kenmerken en ook door hun levenswijze nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Beekforellen zijn dwergvormen binnen deze grote verwantschapskring, die zich hebben aangepast aan snelstromende, zuurstofrijke beken, tot in de brongebieden. Ze worden meestal ongeveer 30 cm lang, zelden 50 cm. Beekforellen zijn trouw aan de standplaats. Ze hebben vaste schuilplaatsen, bijvoorbeeld onder overhangende stenen of wortels, die ze tegen concurrenten verdedigen, ze zijn dus territoriaal ingesteld. Hun voedsel hangt van het aanbod af, maar omvat kleine kreeftachtigen, insecten (vooral kokerjufferlarven) en kleine vissen. In zeer koude, dus ook voedselarme beken zijn ze merendeels aangewezen op vliegende insecten, die ze van het oppervlak wegvangen of zelfs met een sprong boven water verschalken. Forellen in zeer hooggelegen bergbeken of -meren worden vaak niet langer dan ca. 15 cm, ze worden wel 'steenforellen' genoemd. Beekforellen worden bij gunstige omstandigheden in hun derde of vierde jaar geslachtsrijp. Dieren uit gebergten beginnen al vanaf oktober te paaien, maar in het laagland verschuift de rijtijd naar later, soms tot in maart. De paaiplaatsen liggen meestal stroomopwaarts van de normale voedselterritoria, zodat ook deze vorm vaak (bescheiden) trektochten onderneemt. Anders dan bij de Zeeen Meerforellen komt bij de Beekforel geen zilverkleurige, in open water jagende jeugdvorm voor, de dwarsgestreepte jongen van de Beekforel krijgen al vanaf een lengte van ca. 10 cm dadelijk het kleed van de ouders, met zwarte en rode stipjes.
|
Ecologische betekenis
Een zichzelf instandhoudende populatie van beekforellen is een indicatie van een natuurlijk, schoon milieu waarin grind en zand bescherming voor de eitjes bieden. De opgroeiende vis zal dan stroomafwaarts trekken tot in zee. Uitgezette exemplaren komen voor in de rivieren tot in het Veerse Meer.
Alleen in Corsica bestaat nog een zichzelf instandhoudende populatie.
|
beekforel is een geliefde sportvis maar in Nederland zijn ze uitsluitend kunstmatig geintroduceerd
|
Huidige situatie
Om de forellenstand op peil te houden worden vele forellen in kwekerijen kunstmatig uitgebroed en daarna in zoet water uitgezet. In het najaar worden de geslachtsrijpe forellen gevangen, men vangt sperma en eieren zorgvuldig op in een bakje en mengt ze om bevruchting te verzekeren. De eieren worden dan in broedbakken in stromend water gebracht, waar ze 's winters blijven. Vroeg in de lente komen de jongen uit en men zet ze dan kort daarna uit in stromend water, onder ander in de Geul. Dankzij beheersmaatregelen worden steeds meer paaigronden hersteld en is er hoop op een terugkeer van de beekforel.
|
|
|
|
|
